Περιμένοντας

Είμαστε εδώ και στεκόμαστε

Είναι υγρά, κάνει ψύχρα, ξημερώνει.

Κάποιοι, οι ανυπόμονοι

Πατούν την κίτρινη γραμμή επιβίβασης.

Εμείς εδώ, λίγο πιο πίσω

Στα καθίσματα τα πλαστικά

Με την τσιμεντένια πλάτη.

Πολλοί έφυγαν, δικοί μας

Αγαπημένοι, φίλοι ή γνωστοί

Σκαρφάλωσαν τα δύο, τρία σκαλοπάτια

Είδαμε τις φιγούρες τους

Να διασχίζουν τα μακρόστενα τζάμια

Να κάθονται αναπαυτικά και

Να μιλούν σε άλλους, ξένους.

Χαιρετισμός τους κάποιος καπνός

Σφραγίδα τους, που μας ξυπνά τα βράδια

Οι εικόνες, οι αναμνήσεις των στιγμών

Που περάσαμε μαζί.

Το σιδερένιο σφύριγμα ενός τρένου που φεύγει,

Που απομακρύνεται.

Μα αυτό δεν ήταν το δικό μας, όχι ακόμη.

Εμείς εδώ, να περιμένουμε την σειρά μας, 
Να ελπίζουμε πως το δικό μας ταξίδι

Θα είναι καλό, ίσως.

Καμιά φορά να δακρύζουμε, να γελάμε μόνοι,

Μα, τι άλλο να κάνεις;

2/2013

Χαμένος στο διάστημα

Και η “επανάσταση”;

Εκείνο που αισθάνθηκες,

ένα απόγευμα στη Μεσογείων,

χαζεύοντας στο βάθος το μπλε,

το ροζ ενός ήλιου που δύει.

Ξυπνάς, λες και δεν κοιμήθηκες λεπτό

Κοιμάσαι, σα να μην έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις

Κι αυτή η φωνή, από μέσα...

Δεν είσαι στα καλύτερά σου, στέρεψες ενέργεια

Κάθε τέλος και μια νέα αρχή.

Μα εσύ κολλάς στα ίδια τέλη, ή

Μάλλον λίγο πιο πριν.

Και βυθίζεσαι.

Ένα βήμα μετά την άκρη ενός γκρεμού

Και πέφτεις.

Η αλλαγή είναι εδώ,

Μα ήσουν ποτέ έτοιμος; 

1/2013

Η τελευταία πανσέληνος του χρόνου

Σκύψε λίγο, κοίτα έξω από το παράθυρο

Ένα φως βαθύ μπλε στο σκοτάδι

Ανάμεσα στα σύννεφα λευκό.

Θα έρθουν καλύτερες μέρες

Πίστεψέ με, θα έρθουν.

Η ζωή συνεχίζεται

Όσο κι αν ερωτεύτηκες

Όσο κι αν έμεινες μόνος.

Ξάπλα στο γρασίδι, ξανά

Κάτω από τον ίδιο ουρανό, ξανά

Κλεφτές ματιές καθαρές και χάδια στο λαιμό,

Και την πλάτη, κάποιοι ψίθυροι, κραυγές

Και πρωινά και νύχτες χωρίς τέλος.

Οι στιγμές εκείνες, οι γαμημένες

Αυτές οι στιγμές θα ξανάρθουν.

Δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορεί.

12/2012

The café-racer

[ENG] It was a present, actually. Athanasios Papathanasiou's father, a cycling enthusiast, heard about me cycling to Zakynthos on an MTB some two years ago, so decided to offer me this amazing, old-school, Mercier bicycle. We call it a “café-racer”. It may lack the braking abilities of modern cycles, but it’s pretty easy to keep some decent pace on the asphalt. Plus, I already love it. Then I convinced my photographer-buddy, mr. Thanasis Koutsogiannis to take some pictures of me posing… sorry I meant riding the café-racer. And here is the end result…

copyright@Thanasis Koutsogiannis

11/2012

Κι όταν πέφτει το σκοτάδι

Παλεύω με νύχια και με δόντια να μην εκραγώ,

Με νύχια και με δόντια να μην τα παρατήσω.

Μόνος, σ’ ένα κόσμο έρημο, γεννιέμαι

Ζω, ξυπνώ και πάλι κοιμάμαι

Μετά… τα τραγούδια τελειώνουν γρήγορα,

Τα ταξίδια, σύντομα και σε φέρνουν στην αρχή.

Οι άνθρωποι που συναντώ, μόνοι κι αυτοί

Θέλουν να νομίζω ότι γελούν, ότι ονειρεύονται,

Μα ουρλιάζουν, χωρίς κραυγή, κλαίνε βουβά τα βράδια

Ακόμη και οι λίγοι εκείνοι που γνώρισα

Φεύγουν, χωρίς να αντιδρώ, χωρίς να φωνάζω

Συνήθισα καλά να ξεχνώ, να εξοργίζομαι

Έμαθα στο τέλος, να μένω πάλι μόνος.

Κι ο χρόνος, τικ – τακ, χτυπά και συνεχίζει

Αλύπητα το δρόμο του στο άγνωστο.

Η ελπίδα είναι μια ωραία πλάνη

Αυτή η ανάγκη να πιστέψεις σε ένα παραμύθι

Πως κάτι γίνεται… ή κάτι θα γίνει.

Ξέρω ‘γω;

10/2012 

(thank you XMK for the inspiration and the quoting)