Στην Πόλη

 

[GRE] Το κάλεσμα του Ιμάμη περνά μέσα από ένα βραχνό μεγάφωνο, εκείνα τα παλιά σαν χωνί, φαντάζομαι. Τρεις με τέσσερις φορές τη μέρα. Αλλά δε φαίνεται να συμβαίνει κάτι και οι άνθρωποι γύρω μου συνεχίζουν τη ζωή τους σα να μην έγινε τίποτε. Σκέφτομαι λαϊκό πανηγύρι, θυμάμαι το μεγάφωνο της δικής μας εκκλησίας στο χωριό. Που έπαιζε κάθε Κυριακή πρωί… ακόμη παίζει. Σε ξυπνούσε και σε τσάντιζε, ό,τι κι αν έκανες. Βία! Καμία φορά το πρόγραμμα είχε γάμο, βάφτιση ή και κηδεία. Τι διαφορά έχει εδώ; Θες δε θες, θα το ακούσεις. Ελλάδα – Τουρκία. Στους δρόμους της Πόλης, στην πλευρά της Ασίας, μπορεί να πετύχεις καμία γυναίκα με μαντήλα. Προσποιείται ότι κοιτάζει χαμηλά, ότι κρύβει τον τρόμο ή την άγνοια. Ότι ζει σε ένα άλλο παραμύθι. Αλλά όπου κι αν κοιτάξω, είναι αδύνατο να εντοπίσω κάτι από εκείνα που μας μάθαιναν χρόνια. Κάψτε τα βιβλία. Βάλτε φωτιά στα μυαλά. Εδώ το χαμηλότερο κτίριο έχει δεκαεφτά ορόφους κι ο στενότερος αυτοκινητόδρομος τρεις λωρίδες. Εδώ τα πάντα κινούνται. Και μιλώντας Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις με τους πάντες. Με ευγένεια, με σεβασμό. Και η φιλοξενία των ντόπιων… μένω έκπληκτος! Κωνσταντινούπολη, το 2013.

4/2013

Absolute clarity

"A few times in my life I've had moments of absolute clarity. When for a few brief seconds, the silence drowns out the noise and I can feel rather than think, and things seem so sharp and the world seems so fresh. I can never make these moments last. I cling to them, but like everything, they fade. I've lived my life on these moments. They pull me back to the present and I realize that everything is exactly the way it was meant to be."

words: A Single Man (2009)

Περιμένοντας

Είμαστε εδώ και στεκόμαστε

Είναι υγρά, κάνει ψύχρα, ξημερώνει.

Κάποιοι, οι ανυπόμονοι

Πατούν την κίτρινη γραμμή επιβίβασης.

Εμείς εδώ, λίγο πιο πίσω

Στα καθίσματα τα πλαστικά

Με την τσιμεντένια πλάτη.

Πολλοί έφυγαν, δικοί μας

Αγαπημένοι, φίλοι ή γνωστοί

Σκαρφάλωσαν τα δύο, τρία σκαλοπάτια

Είδαμε τις φιγούρες τους

Να διασχίζουν τα μακρόστενα τζάμια

Να κάθονται αναπαυτικά και

Να μιλούν σε άλλους, ξένους.

Χαιρετισμός τους κάποιος καπνός

Σφραγίδα τους, που μας ξυπνά τα βράδια

Οι εικόνες, οι αναμνήσεις των στιγμών

Που περάσαμε μαζί.

Το σιδερένιο σφύριγμα ενός τρένου που φεύγει,

Που απομακρύνεται.

Μα αυτό δεν ήταν το δικό μας, όχι ακόμη.

Εμείς εδώ, να περιμένουμε την σειρά μας, 
Να ελπίζουμε πως το δικό μας ταξίδι

Θα είναι καλό, ίσως.

Καμιά φορά να δακρύζουμε, να γελάμε μόνοι,

Μα, τι άλλο να κάνεις;

2/2013

Χαμένος στο διάστημα

Και η “επανάσταση”;

Εκείνο που αισθάνθηκες,

ένα απόγευμα στη Μεσογείων,

χαζεύοντας στο βάθος το μπλε,

το ροζ ενός ήλιου που δύει.

Ξυπνάς, λες και δεν κοιμήθηκες λεπτό

Κοιμάσαι, σα να μην έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις

Κι αυτή η φωνή, από μέσα...

Δεν είσαι στα καλύτερά σου, στέρεψες ενέργεια

Κάθε τέλος και μια νέα αρχή.

Μα εσύ κολλάς στα ίδια τέλη, ή

Μάλλον λίγο πιο πριν.

Και βυθίζεσαι.

Ένα βήμα μετά την άκρη ενός γκρεμού

Και πέφτεις.

Η αλλαγή είναι εδώ,

Μα ήσουν ποτέ έτοιμος; 

1/2013

Η τελευταία πανσέληνος του χρόνου

Σκύψε λίγο, κοίτα έξω από το παράθυρο

Ένα φως βαθύ μπλε στο σκοτάδι

Ανάμεσα στα σύννεφα λευκό.

Θα έρθουν καλύτερες μέρες

Πίστεψέ με, θα έρθουν.

Η ζωή συνεχίζεται

Όσο κι αν ερωτεύτηκες

Όσο κι αν έμεινες μόνος.

Ξάπλα στο γρασίδι, ξανά

Κάτω από τον ίδιο ουρανό, ξανά

Κλεφτές ματιές καθαρές και χάδια στο λαιμό,

Και την πλάτη, κάποιοι ψίθυροι, κραυγές

Και πρωινά και νύχτες χωρίς τέλος.

Οι στιγμές εκείνες, οι γαμημένες

Αυτές οι στιγμές θα ξανάρθουν.

Δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορεί.

12/2012